vrijdag 11 december

Geen ontbijt :-) haha..Alien en ik zijn daarin hetzelfde. Zo laaaaaat mogelijk opstaan, niet ontbijten (scheelt tijd), als er maar koffie is! Die drinken we op de medische post, waar we om 08.00 moeten zijn. Tassen halen in het hotel en door naar de post. Telefoon op tafel zodat we hem horen. 

De hele dag vult zich met opruimen, organiseren, herstructureren van de post. Alien maakt apotheeklijsten en kratten met medisch materiaal worden door ons volledig ontruimd en opnieuw ingepakt. Wat dat betreft zullen ze ook weten dat we geweest zijn ;-)  Ik vind het prettig om als het enigszins kan, wel de sokken, schoenen en drukverbanden te vinden als ik ze snel wil hebben. Of als we evt snel de weg op moeten dat ik de laadbak van de jeep vol kan gooien met dekens en niet eerst op de kop achter de tafels moet duiken. Zo schoon is deze serre van Manuels restaurant nu ook weer niet! 

Volk loopt in en uit. Vrijwilligers van onze eigen stichting, maar ook van andere organisaties. Wildvreemden en bekenden. Want bekend zijn sommigen binnen 4 dagen. Dat is een apart iets vind ik; hoe snel je aan iemand went en diegene in zo'n omgeving en setting als deze als bekend en haast vertrouwt ziet. 

Max bijv, is echt een enorm gezellig maar ook onderhoudend type. Hij praat , maar niet zomaar wat raak....hij is ijverig zonder irritant te zijn en is met zijn open blik en ontwapende manier van doen tot een zegen hier, voor iedereen. Zal altijd vragen: heb je al een stoel, wie wil er koffie, zal ik dat dragen, wil je dat ik dat ga halen, wacht dat kan ook zo dan hoef je niet....enz. 

Damiaen is voorkomend en stelt iedereen op zn gemak. Hij is easy going en weet genoeg te bespreken. Af en toe springt ie ff, zomaar omdat hij het naar zijn zin heeft. Werkt keihard en is een bruggenbouwer. 

Zo kan ik doorgaan. Ik spreek foto-journalisten, bewakers, grieken, fransen, spanjaarden, noren. Het is echt leuk zoveel mensen te ontmoeten en voor korte tijd te spreken. Iedereen heeft zijn eigen story. Heerlijk dit dagje, maar stiekum ook wat onbevredigend....geen boot aangekomen. Ergens is dat fijn, maar we weten allemaal dat er aan de overkant van de zee nog duizenden mensen zijn die over gaan komen, laat het dan gebeuren nu ik er ben. Niet dat ik zo fantastisch ben of een wereld van verschil maak in vergelijking met andere hulpverleners. maar omdat ik graag iets wil betekenen hier/nu, op deze manier. Is dat egoïstisch? Als ik dit zo typ komt het vreemder over dan wanneer ik dat in mijn hoofd met mezelf bespreek....

Niet te laat naar bed lukt uiteraard niet. LUKT NIET, LUKT NOOIT. Thuis niet, hier niet. Maar ik moet er wel om 04.00 uit; met Damiaen, Max en Reina (medisch team) en enkele algemene vrijwilligers naar Mytilini. Daar komen momenteel meer boten aan. Mijn bed en appartement voelen als " eigen" aan. Ik nestel me in bed, benieuwd naar wat komen gaat. Dat houdt me meer bezig dan heimwee (als ik dat al zou hebben). Henk begrijpt dit wel. Ik hou van 5 mensen daar in Apeldoorn, met hart en ziel. Vergeet ze niet, mis ze ook! Vooral als ze ingesproken berichten sturen...die stemmen! Daar zit ook zoveel gevoel bij! Deze reis is alleen zo mind filling