woensdag 9 december

Om 08.00 (wat een christelijk tijdstip he?) word ik wakker van mijn telefoon. Gister heeft Pieter ons toegevoegd aan de dirt-road app, de medische app en de los op Lesbos app. Die laatste is natuurlijk alleen maar feest, de medische kan vanalles zijn en de dirt-road onverdeeld spoed/aktie/stap-in-je-jeep-en-scheur-naar-de-kust. Opnieuw geen ontbijt want Alien en ik reageren op de dirt-road app met adrenaline in ons lijf. Het team aan de kust ziet een boot aankomen vanaf het uitzichtpunt. Hulp is gewenst. We knallen in onze kleren.

Het racen (30 km/uur) :-) over die dirt-road is al een avontuur, maar als we over de heuvel komen en we zien dat de boot aan land is, zien we een avontuur van een hele andere orde...

We zijn te laat om de boot aan land te zien komen en de vluchtelingen aan land te helpen, maar precies op tijd om mensen uit hun natte broek te helpen, een emergency blanket om te doen en tranen weg te vegen. Het waait flink. Een jonge man draagt (wat later bij navraag blijkt) zijn nichtje. Hij maait alles en iedereen aan de kant. Ik vraag me af wat hij nu probeert of wil. De moeder van het meisje grijpt me bij mn bovenarmen...hurry zegt ze...Huh...ik begrijp het niet. Waarom hurry? Dus zeg ik haar; we have time, sit first i give you dry socks. Dan vertelt een andere hulpverlener me,  dat ze denken dat ze hier, net als aan de andere kant van de zee in Turkije, niet veilig zijn. Een andere man trekt ook aan mijn mouw: "where where" roept hij. You are in Greece, Lesbos, roep ik door de wind. Hij kijkt me met grote ogen aan en begint keihard te juichen. Zijn maatje doet een vreugdesprong en klatst op de rotsen....hmmm, mijn eerste medische aktie is een pijnlijk onderbeen aftasten.

Het is een kluwen van mensen. Gezinnen en single mannen. Ik help een jonge vrouw uit haar natte rokken en wikkel een emergency deken om haar heen. Echt onderkoeld zijn ze niet. Ze zijn in 1,5 uur over gevaren. De boot heeft iets water gemaakt, maar niemand is echt onderkoeld. Er zijn 7 kinderen bij. Allemaal okay. Ik geef 1 meisje een knuffel en aai over haar hoofd. Ze lacht en wijst naar de kust van Turkye. Ja, daar kom je vandaan...we zagen je aankomen....

Belangrijk is dat familie bij elkaar blijft. Dat moeten we aan de kust al goed uitvragen. Een gezin blijft bij elkaar, no matter what! Desnoods in 2 of meer auto's achter elkaar rijden, maar we doen er alles aan om families niet te scheiden. 

Ik pak een doorweekte rugzak aan van een jonge kerel. Hij wijst naar zijn hiel. Zo goed en zo kwaad als het kan, door de harde wind en mijn eigen verkleumde vingers (straks toch maar mijn handschoentjes aan, ik heb mooie waterbestendige!) trek ik zijn sokken uit. Er zit een grote blaar op zijn hiel. Als hij verbonden is geef ik hem droge sokken. Zijn broer staat erbij en voor ik het weet zweef ik ergens hoog in de lucht en draait de hemel aan me voorbij. Als ik weer sta zijn de "thank you's"  niet bij te houden. Ik wordt op mijn hoofd gezoend en omhelst, keer op keer. 

From Syria roept iedereen. Syria...

Er is ons uitgelegd dat iedereen dat zal zeggen, omdat vluchtelingen uit Syrie, Afghanistan, Irak en Erithrea hier een kans hebben. Maar bijv mensen van Marokko niet. Dezegroep bestaat daadwerkelijk uit Syriers. Er zijn hier ook griekse dokters aan het werk die aan taalgebruik en huidskleur al veel kunnen opmaken. 1 griekse dokter (orthopeed) bijv werkt samen op met "drop in the ocean-groep" (Noren) die op 50 mtr afstand van onze medische post een tent op het strand heeft. Zij hebben een vuurtje aan en hebben veel kleding tot hun beschikking.

Ik deel nog wat dextro uit her en der en knoop wat wapperende emergency blankets beter vast. Dan gaan we rijden. Alien stapt in de auto met 4 mannen en gaat rijden. Alle vrijwilligers rijden op en neer met de vluchtelingen. Ze worden vervoerd naar de medische post 2 km verderop. Als we te weinig plek hebben moeten ze lopen, maar we proberen wel om dan op en neer te rijden. Ik stap in de auto en rij met 4 man ook weg. Ik zie in de achteruitkijkspiegel 2 hele blije gezichten en 1 heel ontredderd hoofd. Er huilt er eentje....ik krijg zo'n wee gevoel in mn keel. 

Arabische termen vliegen door de auto. Ik word van achter weer over mijn hoofd geaaid. "Safe safe" roepen ze...

De bus voor vervoer naar kamp Oxy, het kamp waar de vluchtelingen max 48 uur mogen blijven staat al voor de post. Niemand hoeft mee de post in. De noren hebben hun vuurtje aan en delen thee met melk uit. 

Ik help een man aan droge kleren en geef hem ondergoed voor zijn vrouw, want ik zie dat zij nog nat is. Daarna stappen ze in de bus en gaan ze door naar kamp Moria, waar ze wachten op de papierwinkel, hopend op de overtocht naar Athene. 

De middag vul ik met het maken van kledingpakketten. De mutsen, de joggingbroeken, de handschoenen, alles wat ik dankzij jullie heb kunnen meenemen komt voorbij. Ik leg ook pakketjes achterin mijn eigen jeep, want er zijn genoeg momenten waarop ik iets kan pakken en iemand enorm blij kan maken, dat heb ik nu gemerkt. 

Om 18.30 de algemene meeting en dan begint om 19.30 mijn dirt-roaddienst. Het is pikdonker buiten. Ik stap in de jeep samen met Sanaa, een kinderverpleegkundige. We rijden de dirtroad af. Niet dat we nu zoveel zien, maar het is goed om aan andere organisaties te laten zien dat we er zijn en stel dat de mensen van de spaanse hulporganisaties of de Fransen met de nachtkijker iets zien, dan zijn we ook snel ter plaatse. Wij mobiliseren ons eigen team zonodig middels portofoon en whatsappgroep.

We trekken de muts goed over de oren, nachtlamp op en stappen nu en dan uit om een praatje te maken met anderen.

Het blijft rustig. Te verwachten. Er begint een fikse wind op te steken.

Raar...hier zo in het donker te lopen. Beetje onheilzaam gevoel. Ik praat met God; wat gebeurt hier allemaal? Om 00.30 uur lig ik in bed....met mijn warmwaterspaflesje. Telefoon naast mijn oor...ik ben vannacht bereikbaar.

Morgenochtend om 08.00 uur moet ik op de medische post zijn. Hoe heerlijk om hier in dit warme bed te liggen, urenlang, terwijl............